Anton Vrede - schilderijen en sculpturen

Voor het werk van Anton Vrede geldt dat je niet ziet wat je ziet, of om het ingewikkelder te maken: dat je ziet wat je niet ziet. We zien telkens weer een olifant, een haas, soms een pinguïn of een aap die op elkaar balanceren – of beter: een haas die allerlei acrobatische toeren op een olifant uithaalt, die luiert op zijn slurf of er bijna een springplank van maakt, een haas die verwachtingsvol in de verte staart, die wat aanrommelt met een pinguïn, en soms ontmoeten die dieren elkaar of nemen ze juist afscheid.

Maar zien we het wel goed? Wat u ziet is uw eigen goedgelovigheid. Eigenlijk zijn er alleen maar kleuren, vlekken en soms lijnen. We zien dikke verf en dun opgebrachte verf; de kwaststreken in de verf; licht en donker; fletse kleuren en verzadigde kleuren; matte en glanzende plekken; kleur over kleur over kleur, soms tonsuurton, soms hard en contrastrijk.

Het werk van Anton Vrede is de afgelopen jaren eenvoudiger geworden, vindt hijzelf. Maar die eenvoud is bedrieglijk. We denken dieren te zien, maar in werkelijkheid zien we Anton Vrede zelf. Zoals iedere goede kunstenaar, ontsnapt hij er niet aan steeds weer een zelfportret af te leveren. Anton Vrede, die kijkt naar: Bugs Bunny, de Indiase god Ganescha, de haas van Dürer en de leeuw van Henri le Douanier Rousseau. En droomt van een wereld vol vertrouwen, in wankel evenwicht weliswaar, maar toch… Dergelijke dromen kunnen we tegenwoordig goed gebruiken, in een wereld die de afgelopen jaren vele illusies armer is geworden. Soms is het beter even niet te zien wat je ziet, en goed te kijken naar iets dat er eigenlijk niet is, maar dat er wel zou moeten zijn.